ROMANIstanbul

Evim yıkıldığında bir köpek kulübesi gördüm
Sapa sağlam duruyordu ayakta.
Evimi yıkıp beni çocuklarımla sokağa atanlar
Bu kulübeyi niye yıkmadılar?
Biraz kapısını genişletsem,

Çocuklarım içine girse,
Ben de battaniyeye sarılıp yatsam
Kapısının önünde…
İşte böyle bir düşünce geçer kafamdan.
İlk gecemizde böyle geçti köpek kulübesinde.
Sabah olunca yine bir korku başladı içimde;
Ya duyarsa belediye
Burada bir roman yaşıyor diye
Ya yıkarsa köpek kulübesini benim yüzümden
Köpek yavrularıyla kalırsa sokakta?
Ya ıslanır hasta olursa?
Ben nasıl olsa sokaklara alıştım.
Onlar benim çocuklarıma acımadılar,
Ben o yavru köpeklere acırım.
Elimdeki son lokmayı yavrulara verip
Arkamı dönüp giderken,
Arkamdan çingene
Diye bağırmalarına alıştım.

13.09.2006

Cemil Atmaca
Kağıthane Yahya Kemal Mahallesi